Mały balkon nasturcja porasta
  I trzepocze na wietrze firanka
  Świecą zmierzchem w ciemnej ścianie miasta
  Naszych matek maleńkie mieszkanka
  
  Matka dzień o świtaniu zaczyna
  Szarym wróblom okruchy wymiata
  Czasem świeczkę zapali za syna
  Co wyfrunął daleko do świata
  
  W matki domu zeschły wrzos i mięta
  Listy, które oszczędziła wojna
  W matki domu codzienność odświętna
  W matki domu powszedniość, powszedniość dostojna
  
  Biegnący przez huczący kram dnia twego
  Tak dawno już nie byłeś tam...
  
  Przytulone jak jaskółcze gniazda
  Ciepłym gwarem świergoczą co ranka
  W ciemnej ścianie ogromnego miasta
  Naszych matek maleńkie mieszkanka
  
  W matki wzroku niepokój odważny
  O dziś, jutro, o dziecko sąsiada
  Tutaj nie ma spraw małych, nieważnych
  Tu każdemu należy się rada
  
  Przez to miejsce maleńkie i schludne
  Biegnie prosto i dalej gna w przestrzeń
  Twego życia zerowy południk
  Byś mógł sobie określić gdzie jesteś
  
  Biegnący przez huczący kram dnia twego
  Tak dawno już nie byłeś tam...
  
  Aż nadejdzie zwyczajny poranek
  I któregoś zwykłego poranka
  Zogromnieją w pałace lustrzane
  Naszych matek maleńkie mieszkanka
  
  Uśmiech matek ozdobi oblicze
  Matki będą powtarzały sobie
  Że dziś muszą wrócić królewicze
  Zagubieni po świecie synowie
  
  Każda matka łzę jasną uroni
  Drzwi otworzy niezgrabnie i prędko
  Syn królewicz wrócił szóstką koni...
  Nie, to tylko pan listonosz, z rentą
  
  Biegnący przez huczący kram dnia złego
  Tak dawno już nie byłem tam... Dlaczego?