Europejskich miast festyn wodospadem rac strzela –
   W sercu Kosmopolaka ćmi zaduma i żal.
   Szuka źródeł tych kaskad. Zatem – do Izraela
   Odlatuje co rychlej samolotem El – Al.
  
   Na lotnisku walizki, detektorów poświsty,
   Tłum – badany pod kątem broni palnej i bomb.
   Bomby bowiem bywają, zwłaszcza dla terrorysty
   Skuteczniejsze niżeli Jerychońskich dźwięk trąb.
  
   Kosmopolak kontrolę zniósł bez żadnych oporów,
   Choć zabrzęczał mu grzebień, co w kieszeni go miał.
   Od dzieciństwa już bowiem nie uznawał terroru
   Bijącego w kulturę, którą kochał i znał.
  
   Odmęt płaszczyzn śródziemnych lśni turkusem upojnym;
   Stewardessy roznoszą sok z grapefruita i gin.
   Wokół Kosmopolaka twarze – jakby sprzed wojny,
   W których mądrość cierpienia, spryt, wesołość i spleen.
  
   Nagle cienki wąs piany, słońce, palmy i piaski,
   W uszach cisza ciśnienia, jakby cień na nie padł,
   Płyty jęk pod oponą i – burzliwe oklaski
   Dla pilota, co w Ziemi Świętej miękko tak siadł.
  
   W jasnym zmierzchu południa powitania i wrzawa,
   W której chrzęści polszczyzna, jakiej nie zna już świat,
   Bo Tel – Awiw – to jakby przeniesiona Warszawa
   Między palmy i piaski... lecz Warszawa sprzed lat.
  
   Kosmopolak się czuje, jak w Przeszłości – na wczasach:
   Zabiegałki w uliczkach, słowa, gesty i psy.
   I przy jednym z dwóch stołów w małej knajpce Brudasa
   Wsysa kurę z rosołu, pije wódkę i śni.
  
   Już tu polski, angielski i jidysz
   Z hebrajskiego domieszką w jedną łączą się toń,
   Gdy w źrenicach Araba – Faraona cień widzisz:
   Europy paznokieć – azjatycka ma dłoń.
  
   Był w Sodomie i mieszkał w eleganckim hotelu,
   Który nad Morzem Martwym kupił Żyd z USA.
   Lud arabski stanowił procent sto personelu,
   Goście – Niemcy, z donośnym swoim – Gut! Nein! i Ja!
  
   Kosmopolak ze słonej wody płukał swe ciało,
   Gdy jednego z nich stary dał posłyszeć się głos:
   -Schau mal, Hans! Ilu jeszcze tych Żydów zostało!
   Tyle pracy na marne! Bist du fertig? Na, los!
  
   Wszak faszysta na rencie miewa też reumatyzm,
   Czego skutki – żydowska załagodzić ma sól;
   Cóż go może obchodzić, jeśli w ramach zapłaty
   Kogoś czasem zaboli – gdy nie jego to ból?
  
   Kosmopolak ospale, zlany potem w upale
   W swoją drogę do źródeł ruszył zaraz bez tchu:
   Gdzież jest źródło wszystkiego, jeśli nie w Jeruzalem?
   Tam jest skrucha, ofiara, przebudzenie ze snu!
  
   Jerozolima lśniła jasnym blaskiem wśród piasków,
   Gdy ze wzgórz Święte Miasto ujrzał u swoich stóp.
   Towarzyszył mu goryl z karabinem na pasku:
   Ściana Płaczu – wskazywał – a tam Kościół i Grób.
  
   A tam Góra Oliwna i kaplice wiar wszelkich,
   Których byt dwutysięczny właśnie stąd bierze się...
   A te złote jajeczka, to radzieckiej dach cerkwi.
   Mnichów często się zmienia. Wszyscy są z KGB!
  
   Kościół Grobu! – pomyślał Kosmopolak z euforią.
   Ściana Płaczu! Gdzie Bóg wysłuchuje twych próśb!
   Oto kroczysz po dziejach i współżyjesz z historią
   I oddychasz przeszłością i nie boisz się gróźb!
  
   Ale gdy – niewierzący – stanął wreszcie pod Ścianą
   I zrozumiał,że o coś Pana prosić tu ma –
   Nagle poczuł, że dziwnie trzęsą mu się kolana
   W głowie zaś – zamiast myśli – pusta kłębi się mgła.
  
   Ale gdy – niedowiarek – zstąpił wreszcie do Grobu
   I – jak każdy turysta – parę strzelił tam zdjęć,
   Pojął wreszcie, że nie ma na tym świecie sposobu
   Na ów spokój sumienia (na co taką miał chęć).
  
   Czy to w naród wdrążony,wpasowany w systemy,
   W człowieczeństwo wciśnięty, czy ciśnięty w swój los –
   Pozostanie nieczuły, głuchy, ślepy i niemy,
   Póki go nie obejmie – Niepojęty Ów Głos!