Na drogę życia dostałem dwa kwiatki:
   Od przyjaciela i rodzonej matki.
   Więc myślę sobie: mam dwa kwiatki świeże,
   Teraz się dowiem, kto mnie kocha szczerze.
  
   Dla moich kwiatków równą dam opiekę,
   Czyj wpierw uwiędnie, to z tego orzekę,
   Kto wpierw zapomniał o tym, co przyrzekał.
   Chyba niedługo będę na to czekał.
  
   Najpierw uwiędły kwiatki przyjaciela,
   Potem uwiędły dwie gałązki ziela.
   Kwiatki mej matki pozostały świeże,
   Bo tylko matka kochała mnie szczerze.
  
   Długom wędrował, toczył bój o życie,
   Gasły nade mną gwiazdy na błękicie.
   Kwiatki mej matki pozostały świeże,
   Bo tylko matka umie kochać szczerze.