Tam w dolinie nad Wisłą
   Siedziała dziewczyna
   Była piękna jak różany kwiat
   Bratki i róże zbierała sobie
  
   Wiła wianki i rzucała je do falującej wody
   Willa wianki i rzucała je do wódy
  
   A gdy sobie nad Wisłą
   Wianeczki swe wiła
   Przyszedł młody marynarz di niej
   "Miła ach miła" - tak szeptał on jej
  
   I żegnała się niebawem ze swym pięknym marynarzem
   Bo odpływał jej marynarz hen we świat
   Gdy w dolinie nad Wisłą
   Minęły miesiące
  
   Ona z maleństwem roniła łzy
   Miłość ach miłość sprawiła jej to
  
   I rzuciła się z rozpaczy do tej falującej wody
   I tam w nurtach Wisły swój znalazła grób